W dolinie potoku na zachód od grodziska powstała wieś. Jej lokacja odbyła się prawdopodobnie w XII wie­ku na prawie polskim, a więc niepisanym. Wieś Bielsko (nazywana od 1447 roku Starym Bielskiem) została wy­mieniona po raz pierwszy w dokumencie książęcym z 1452 roku, dotyczącym zamiany ziem między Wacła­wem i Bolkiem II Cieszyńskim. Lokacja wioski na prawie niemieckim nastąpiła zapewne za sprawą Mieszka I, księ­cia cieszyńskiego z dynastii Piastów, z końcem XIII wie­ku przy udziale kolonistów niemieckich.

Osią urbanistyczną wioski był i jest Potok Starobielski. Pro­stopadle do osi zostały wytyczone działki i role chłopskie. Po­środku wsi znajdowało się nawsie, czyli wspólne dla całej osa­dy pastwisko, które następnie przeznaczono pod kościół i cmentarz. Zachowany do dziś placowy układ wsi średnio­wiecznej, czytelny zarówno w krajobrazie, jak i na mapach katastralnych, jest ewenementem na skalę europejską.

Stare Bielsko było własnością księcia cieszyńskiego do 1572 roku. Potem właściciele zmieniali się w zależno­ści od stosunków majątkowych w państwie bielskim. Właściciele Bielska byli równocześnie kolatorami kościo­ła św. Stanisława.

źródło: H. Dobranowicz. Katedra św. Mikołaja Kościół św. Stanisława Biskupa w Bielsku-Białej. Bielsko-Biała 1998.