Historia
W dolinie potoku na zachód od grodziska powstała wieś. Jej lokacja odbyła się prawdopodobnie w XII wieku na prawie polskim, a więc niepisanym. Wieś Bielsko (nazywana od 1447 roku Starym Bielskiem) została wymieniona po raz pierwszy w dokumencie książęcym z 1452 roku, dotyczącym zamiany ziem między Wacławem i Bolkiem II Cieszyńskim. Lokacja wioski na prawie niemieckim nastąpiła zapewne za sprawą Mieszka I, księcia cieszyńskiego z dynastii Piastów, z końcem XIII wieku przy udziale kolonistów niemieckich.
Na szczycie wzgórza 386 m n.p.m. rosły sobie cztery lipy. Posadzone w czworobok otaczały masywny dębowy krzyż, tworząc bardzo urokliwe miejsce ze wspaniałym widokiem na okolicę, które stało się ulubionym miejscem spacerowym. Jedno z drzew uschło rażone piorunem.
W 1935 r. z okazji 800-lecia założenia kościoła św. Stanisława katolicka młodzież bielska ufundowała nowy krzyż.
28 stycznia 1789 Bielskie Towarzystwo Górnicze otrzymało koncesje na budowę kopalni minerałów w Starym Bielsku na gruntach Wacława Korzyśko (aktualnie ul. Stoczniowców 44). Na mocy pozwolenia Towarzystwo miało prawo do korzystania z dróg, budowy urządzeń górniczych, zakładania składów drewna kopalnianego i do hałdowania urobku skalnego.
Kopalnie nazwano Św. Stanisław zaś główną sztolnie Św. Mikołaj
Kościół św. Stanisława biskupa w Starym Bielsku jest najstarszą świątynią chrześcijańską w Bielsku-Białej.
Początki kościoła owiane są legendą. Mówi ona o wzniesieniu już w 1131 roku drewnianej świątyni na miejscu dębowego gaju, gdzie czczono słowiańskiego bożka Peruna, a resztki korzenia dębu mają jeszcze leżeć pod obecnym ołtarzem.
Architektura obecnego kościoła pochodzi z około 1380 roku i nie ma związku ze świątynią wcześniejszą, o której mówi legenda.
Po pożarze miasta w 1808 r. kiedy został zniszczony bielski ewangelicki dom modlitwy gminy wiejskie wzięły udział w jego odbudowie pokrywając znaczną część kosztów w zamian za to zażądali przyznania im miejsc w odbudowanym kościele, na te warunki nie zgodziło się mieszczaństwo co spowodowało powstanie samodzielnego zboru ewangelickiego w Starym Bielsku.
Początkowo na potrzeby zboru chciano pozyskać kościół św. Stanisława który w tym czasie był bardzo zniszczony i nie używany, jednak sprzeciwił się temu bielski proboszcz katolicki Alois Dostal.
Budowę schronów rozpoczęto w kwietniu 1939r., a największe nasilenie prac przypadło na okres lipiec-sierpień 1939r. [rozkazy z dnia 24.06 i 12.07.1939r.]. W tym czasie przygotowano umocnienia polowe i przeszkody oraz wzniesiono 21 żelbetowych schronów bojowych typu polowego dla broni maszynowej. Pierwsze prace fortyfikacyjne na przedpolach Bielska, rozpoczęto od budowy schronów bojowych na wzgórzu Trzy Lipki [388 m. n.p.m.] w Starym Bielsku. Było to miejsce tradycyjnie wykorzystywane przez jednostki bielskie do ćwiczeń wojskowych.
W XII wieku, a być może nawet wcześniej, na stoku starobielskiego wzniesienia powstało obronne grodzisko typu pierścieniowego z wałem ziemnym, fosą i palisadą. Była to osada obronna o charakterze produkcyjnym, dowodzą tego badania archeologiczne przeprowadzone w latach 30 i 70 XX w, w których odkryto chaty mieszkalne, zabudowania gospodarcze, majdan, studnie i dymarki. Znaleziska te wskazują, że osadę zamieszkiwali rolnicy rzemieślnicy - hutnicy rudy darniowej, kowale, cieśle i prządki. Obszar grodziska ma kształt kolisty o średnicy 200m i powierzchni ok 3.2 ha.
ks. dr Mateusz Opolski ur. 1780 r. w Wodzisławiu – zm. 1850 r. W Bielsku.
Dziekan Wikariusz Generalny – pełnomocnik kurii biskupiej we Wrocławiu. Proboszcz parafii pw. Podwyższenia Krzyża Św. we Frysztacie (1805 - 1828) i pw. św. Stanisława BM w Bielsku (1828 – 1850).
